Rano wstałam, przyszykowałam śniadanie dla dzieci. Usiadłam i czekałam, aż Zeke wstanie. Usłyszałam jak radośni Benio i Shayde biegną już korytarzem. Usiedli do stołu i zaczęli jeść. Chwilę potem Zeke wyszedł zaspany z sypialni. Usiadł do naszego gronka i też zaczął jeść. Maluchy zaczęły się rzucać jedzeniem.
- Ejjj, dosyć tych wygłupów - mówiłam troskliwie - Szybko, bo spóźnicie się do szkoły.
- Łeeee- powiedział Benio i poszedł z Shayde do szkoły.
Posprzątałam po śniadaniu, usiadłam obok Zeka i go przytuliłam.
- Decydując się na znajomość z Tobą nie sądziłam , że zaangażuję się w nią tak absolutnie i bezwarunkowo , że narodzi się we mnie coś znacznie silniejszego , niż oczekiwałam po tym związku , że stanie się to , czego się bałam i zapewne boję się nadal . Dałeś mi odczuć tyle ciepła i tyle zrozumienia , ile nie dał mi w życiu nikt , bo nikt , kogo los postawił na mojej drodze , nie umiał mnie pojąć , nie potrafił mnie zrozumieć . Każdy chciał mnie zmieniać , dostosowywać do subiektywnie postrzeganej przez siebie utrwalonej formuły zachowań i posunięć . Ty jeden nie próbowałeś . Chciałeś mnie taką , jaką jestem , z całą moją złożonością , nieprzewidywalnością , trudną i krytyczną , z wszystkimi moimi wadami . - powiedziałam i go przytuliłam.
< Zeke? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz