czwartek, 25 września 2014

Od Lunz (cd.Morgan)

Użyłam tych samych argumentów, co on. Byłam na niego wściekła. Skoczyłam i przewróciłam go. Przygniotłam do ziemi i nie pozwoliłam wstać. - Nigdy tak nie mów! Nigdy nie mów, że Cię zostawię! Wyglądasz jak on! Mówisz jak on! Nawet poruszasz się w jego sposób! Jak mogłabym zostawić kogoś, kto jest tak do niego podobny?! - puściłam go. Wstał i otrzepał się z kurzu. Przyglądał się mnie tymi jego oczami. tego było za wiele. - Ja... Przepraszam. Nie chciałam, aby to tak wyszło. - byłam zrozpaczona. Być może straciłam właśnie jedyną szansę na zdobycie przyjaciela. Płakałam. Po moich policzkach spływały szkarłatne łzy. Mało kto miał okazję zobaczyć mnie płaczącą krwią. To był pierwszy raz, od śmierci brata, kiedy nie miałam siły powstrzymać płaczu. Trzęsłam się. Nie wiem, czy z zimna, czy z rozpaczy. Nie chciałam, żeby pomyślał, ze jestem jakąś laluniowatą beksą. To było dla mnie zbyt trudne.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz