- Nie nie rozumiem!? Ja ci dam nic nie rozumiem! - miałem dziwny odruch mordercy.
Popatrzyli wszyscy na mnie ze zdumieniem.
- Nie będziesz ranić już więcej naszych dzieci! I od tej chwili moich bo oficjalnie biorę rozwód ! - uderzyłem łapami w ziemię. Jej odłamki był wszędzie.
- Idziemy ! - przekręciłem łeb i pchnąłem nosem Silyen w stronę jaskini.
Szczeniaki zaczęły płakać , ale od tej chwili byłem samotnym basiorem wychowującym 3 szczeniąt.
- Jak można być taką pesymistką! - warknęła Nagini i poszła za mną.
Akela mrugnął oby dwoma oczyma. Jeszcze do niego nie dotarło co się stało.
W jaskini byłem ja i pozostali. Odwiedzili mnie tylko na dwa dni.
- Nic ci nie jest Emmet? - ziewnął Akela.
Była już noc, a Nagini i szczeniaki już spały.
<Rose?(Kiiyuko?) I co ? Emmet też może!>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz