- Moon? - wszedłem do jaskini , po porannej rozgrzewce.
- Tak? - wyjrzała z kąta jaskini.
- Ja muszę na jakiś czas opuścić watahę... - zacząłem.
- Co?! Dlaczego ?! - dopytywała.
- Miałem proroczy sen i sądzę że na pewno jest prawdziwy - przegryzłem wargę.
Westchnęła.
- No dobrze...A kiedy wrócisz? - zmarniała trochę na moją wypowiedź.
- Wrócę jak najszybciej. Bądź dobrej myśli - pocałowałem ją i wyleciałem pędem z jaskini.
*********
Nie miałem w ogóle pojęcia gdzie szukać , nawet czy ten sen nie jest prawdziwy ! Musiałem spróbować. Oddaliłem się o 3 mile od mojej watahy. Minęły 3 dni. Przelatywałem niezliczone tereny i inne watahy. W końcu wylądowałem na zbocze góry. W jej dole była piękna wataha. Był otoczona wielkimi , o niezliczonej wielkości górami. Wyglądało to jak w bajce. Wziąłem się za odwagę i wleciałem w jakiś las przy górze. Zraniłem sobie trochę skrzydło podczas lądowania , ale to tylko kilka zadrapań. Otrzepałem kurz z futra i wystawiłem nos w kierunku powiewu wiatru. Wyczułem jakiegoś wilka.

Stał na pagórku , otoczony dużą ilością sosen.
- Kim jesteś? - podszedł bliżej.
- Jestem Octavius.Alfa Watahy Tajemniczej Nocy - rozłożyłem mężnie skrzydła.
- Rozumiem - złagodniał.
- A czego tu szukasz? - zapytał nie mrugając nawet,
- Szukam siostry - odpowiedziałem bez wyrzutów.
Wilk postawił uszy.
- A jak ma na imię? - zaciekawił się.
- Ma na imię Dakota. Wiem jeszcze tylko że ma żółte futro - nawiązałem temat.
- Ja jestem Karu. I muszę przyznać że w mojej watasze jest wadera która jest wedle twojemu opisowi - przygładził futro w okolicach policzków.
- Naprawdę?! - prawie wybuchłem.
- Znaczy...Czy możesz mnie do niej zaprowadzić? - spoważniałem.
Spojrzał na mnie surowym wzrokiem.
- Dobrze - w ułaku sekundy jego wzrok zmienił się w pełnego charyzmy wilka.
- Prowadź więc - uśmiechnąłem się sympatycznie.
<C.D.N>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz