- Jest u nas w watasze tylko 8 wilków - zaczął rozmowę.
Tak rozmawialiśmy sobie. Podeszliśmy bliżej , największej góry w okół całego terenu.
Przy podnóżu góry siedziała żółta wadera , z bujnymi lokami na szyi. Spiczaste uszy i małe czarne łapy. Właśnie na ścianie góry rysowała jakimś kolorowym proszkiem , znaki i symbole. Mówiła coś do siebie.
- Dakota? - powiedział Karu.
Wadera wstała i popatrzyła na mnie z ukosa.

- A kto to? - najeżyła się szybko.
Nie była zbytnio zainteresowana moim przyjściem.
- Jestem Octavius. - podleciałem bliżej.
- A ty Dakota , zgadza się? - podniosłem wzrok.
- Tak... - jej ton głosy był nieco podwyższony.
- A wiesz kim są twoi rodzice? - dopytałem , bo nie chciałem od razu wyskoczyć z wypowiedzią ''Jestem twoim bratem!''. Było by to dziwne.
- Matka to Bogini Śniegu , a ojciec to tak zwany Morru - odpowiedziała ciszej.
Przymykała impulsywnie oczy. Nie ufała mi do końca.
- Oni też są moimi rodzicami... - byłem w tej chwili zestresowany.
- Czyli?...Ty jesteś niby moim bratem!? Tym drugim?! - podskoczyła aż.
Miała podobny charakter do mnie. Wiedziałem od razu że to naprawdę ona.
Przytuliłem on a ona mnie. Karu uronił łzę , ale w skryciu to ukrywał.
- Ale , co tu robisz? - puściła mnie i postawiła duże uszy.
- Ja , właśnie wybrałem się w wędrówkę by cię poszukać! Nie wiedziałem nawet że mam siostrę! - zaśmiałem się.
- I to dla mnie? - nie wierzyła
- Tak... Bym nie mógł usiedzieć w miejscu z myślą że nie znam mojej siostrzyczki ! - zawołałem.
<C.D.N>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz