Siedziałam w podziemnym źródle i przyglądałam się swojemu znamieniu.Czyżby mama miała rację?Naprawdę szczęście jest takie ulotne?Wtedy na moim ramieniu usiadł świetlisto-biały gołąb.To była ona!
-A może powinnaś szukać szczęścia gdzie indziej?Może źle szukałaś?-wyszeptała dźwięcznym głosem.
Miała rację!Może nie powinnam go szukać w związkach?Przecież u Alfy ni mam szans!Czas dorośleć i odpędzić się od niespełnionych marzeń.A co jeśli to właśnie one dają cały sens życia?Nic nie rozumiałam.Wszystko mi się plątało.
-Nie martw się córeczko,jeśli ktoś Cię pokocha,będzie Wielkim szczęśliwcem-znowu wyszeptała.Zapłakałam.Byłam nieszczęśliwa.Szczęście jest jak bańka mydlana...moja mama zawsze ma rację.Wszyscy traktują mnie tylko jak przyjaciółkę,nikt chyba nie wydoroślał.A jeśli to właśnie ja nie wydoroślałam?Czymże jest nasz świat?Ambrella znikła.Poszłam do mrocznego lasu.Już dosyć,już dość!
Usłyszałam czyjeś kroki.
<cd.chętny/chętna>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz