Już chciałam odejść, gdy nagle metr ode mnie wylądował jakiś dziwny, skrzydlaty basior.
- Kim jesteś? - zapytał ostro. Nie odpowiedziałam. Kolejny idiota się znalazł. No bez jaj... Warknęłam do niego po chwili milczenia:
- Złaź mi z drogi, bo inaczej cię zabiję... Nie obchodzi mnie co o tym sobie myślisz. - zmarszczył brwi i na me słowa przygotował się do walki.
- Proszę bardzo... Chociaż spróbuj... - mruknął.
- Nie będę na ciebie tracić mojego czasu... - już zamierzałam iść, odwróciłam się w swoją stronę, a on ucieszył się moją porażką mówiąc:
- Jesteś tchórzem!
O nie, ja tak nie gram. Spojrzałam na niego i powiedziałam:
- To jest teren watahy, prawda?... - zrobiłam krótką pauzę, a potem mówiłam dalej - Twojej?
- Zgadza się, masz do czynienia z Alfą.
- A gdzież jest ta wataha? Mogłabym się zapoznać z wilkami? Czuję się taka samotna...
"Pan Alfa" już nieco się rozluźnił. Ta babka, który wcześniej do mnie się uczepiła, zaniemówiła z wrażenia, że chcę dołączyć do watahy, bo jak się okazuje, wszystko widziała i podsłuchiwała.
<Octavius? Później daj mi jeszcze do dok., ale w tym co teraz odpiszesz JESZCZE NIE przyjmuj Kazumy, tylko pozwól jej pozwiedzać...>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz