poniedziałek, 25 sierpnia 2014

Od Kazumy - "Nikt nie jest święty, a na pewno nie ja cz.1" 

DLA OSÓB ZE SŁABYMI NERWAMI, PONIŻEJ 12 LAT LUB JEDZĄCYCH COŚ: ODRADZAM CZYTANIA TEGO.

"Najgorszą rzeczą na świecie jest nic innego jak drugi wilk."
Maszerowałam między kolczastymi płotami zapełnionymi śmierdzącymi wilczymi więźniami. Udawałam, że nie słyszę wrzasków i obelg lecących w moją stronę, nawet pogardliwego plucia, przez okrutne warunki i straszne traktowanie panujące tutaj. Żądali poprawy, lecz nie obchodziło mnie to, co myślą, nawet w najmniejszym stopniu. Przez całe swoje nowe życie tutaj pracowałam, nie winiąc tak naprawdę nikomu. Chodziłam tylko w tą i wew tą kontrolując, czy nikt nie zamierza się wymknąć. Nie odzywałam się nigdy do nikogo, a pomimo tego mnie nienawidzą, myśląc, że jestem kimś z moich współpracowników, którzy ich bezlitośnie biją i szarpią.
Wezwano mnie w tej chwili do mojej drugiej pracy - jestem też lekarzem. Nienawidzę tej fuchy, ale zwyczajnie nie mam gdzie się podziać, ale nie rozczulam się nad tym ani trochę. Poszłam szybkim krokiem do mojego gabinetu, gdzie mnie wezwano. Na łóżku lekarskim leżała już jęcząca brudna wadera. Trzymała się za za brzuch i skręcała z bólu. Płakała. Przytrzymałam ją łapami, żeby przestała się poruszać. Cicho łkała. Zaczęłam dotykać delikatnie brzucha i kontrolować, jak reaguje. To był skręt żołądka. Zaczęłam przeszukiwać szafki w poszukiwaniu odpowiedniego leku. Gdy wróciłam z niebieską fiolką w paszczy, zapytała przerażona:
- Przeżyję? - spojrzałam na nią, ale nie odpowiedziałam.
- Błagam, powiedz że przeżyję! Mam w domu cztery szczeniaki i męża! Nie chcę ich opuścić! - nadal nie odzywałam się na te "wzruszające" słowa. Zaczęła ona porządnie panikować, sądząc, że ta choroba jest śmiertelna. Owszem, jest śmiertelna, wtedy kiedy nie przyjmie się leku na czas. Chciałam jej podać lekarstwo, ale przez przypadek wadera wytrąciła mi je z łapy, a delikatne i kruche szkło stłukło się o marmurową posadzkę. Patrzyła na to całkowicie już przerażona i zaczęła mówić do mnie przez gęste łzy:
- Ja... Naprawdę nie chciałam... Przepraszam...
Patrzyłam na stłuczone szkło i rozlany płyn na podłodze. Ci wszyscy pacjenci i więźniowie zaczęli mnie już porządnie denerwować. Zawsze starałam się być jak najbardziej pomocna, lecz oni nie rozumieli tego. Zawsze musieli coś sknocić. Zawsze. Mam dosyć. Wadera dalej przepraszała i błagała o litość, ale już jej nie słuchałam. Powoli przeniosłam na nią spojrzenie. Uniosłam powoli i w skupieniu fiolkę w łapie, którą zawsze nosiłam na szyi. Wadera odetchnęła z ulgą, widząc drugie lekarstwo, które przysunęłam je do niej. Natychmiast wypiła. Dopiero po kilku sekundach zrozumiała, że to nie był jej upragniony lek, a coś całkowicie innego. Zaczęła kaszleć. Kaszleć krwią. Jej oczy zrobiły się okrągłe ze strachu, bądź działania cieczy, która właśnie wypalała spokojnie jej delikatne wnętrzności niszcząc jej nadzieję na przeżycie i piękną przyszłość...

<C.D.N>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz