sobota, 30 sierpnia 2014

Od Kazumy "Bal cz.5" (cd. chętny)

Gdy tylko usłyszałam o niejakim balu, który odbędzie się dziś wieczór, wiedziałam już, że to będzie kompletna klęska. Żeby upadać AŻ TAK nisko, żeby tworzyć jakąś zabawę dla innych, to aż mi się w głowie nie mieściło! To jest przecież pozbawione choćby najmniejszego sensu... Gorzej już być nie mogło - myślałam, leczy myliłam się: przyjęcie jest obowiązkowe.
Od niechcenia poszłam do grobu Matt'a, wraz z innymi, by oddać mu bezsensowną minutę ciszy. A tym, którzy zmarli na wojnach lub jakiś klęskach żywiołowych nikt nigdy nie oddaje czci, tylko odchodzi w zapomnienie. To przecież jeden durny wilczek, który nie gra dla mnie żadnej, nawet najmniejszej roli w moim życiu! Gdy inni mu dziękowali za tą "cudowną watahę", ja tylko udawałam skupioną na zadaniu, chociaż w duchu miałam ochotę odejść od nich jak najszybciej, by nie ogłupieć do całej reszty z tym stadem półgłówków. Po zakończeniu minuty ciszy, inne wilki zaczęły składać na nagrobku barwne kwiaty. Po co je marnować, skoro nawet ten Matt nawet ich nie zna... Chwila moment... Matt? MATT? Jeżeli to TEN Matt to... Przecież to jest niemożliwe... I tak patrzyłam z coraz większą furią na grób nieznanego mi wilka.
Po "ceremonii" ruszyliśmy na miejsce, gdzie odbywa się bal. Czułam, że będzie to okropny wieczór. Chcę już mieć to z głowy... Zaczął się bal. Wszyscy usiedliśmy do stołu. Octavius wszedł na scenę i ogłosił krótką, jak dla mnie niekończącą się przemowę:
- Witam wszystkich na Balu naszej watahy. Cieszę się, że jesteście, i to wszyscy. No to na co czekamy?! Zaczynamy zabawę!
- Okropną zabawę... - mruknęłam znudzona.
Na scenie i na parkiecie zabłysły tęczowe światełka rażące mnie po oczach swoją wesołością i inne różne efekty, które dołowały mnie jeszcze bardziej. Na scenę weszła Ilyana by wykonać utwór, który niestety będę musiała znosić jako pierwszy. Wilki natychmiast zerwały się z miejsc do radosnego tańca. To robiło się coraz bardziej irytujące... Pozostałam na miejscu bez najmniejszej ochoty wybrania się do nich. Bloody Mary gdzieś zniknęła... Pewnie coś "knuła", chociaż to i tak jej w niczym nie pomoże w żaden sposób. Jeżeli sądzi, iż jest taka jak ja, to grubo się myli, gdyż ja mam odrobinę więcej rozsądku.
Na scenę wkroczył DJ. Był to jakiś obcy basior. Chodziła plotka wśród wilków, że to brat Octavius'a - Jerome. Nie obchodziło mnie to ani trochę. Po co miałabym się wtrącać w cudze losy rodziny? Wilki bawiły się wówczas coraz lepiej... Śmiali się, sypali confetti i serpentyny, skakali, tańczyli w rytm muzyki zatraceni w niej bez końca, by trwać tą chwilą tu i teraz, by wycisnąć z życia jak najwięcej. To uczucie było dla mnie bardzo obce, ale i za razem bardzo bliskie. Teraz słońce przysłoniły chmury zmieniając mnie w taką, jaką jestem z "sympatycznej wadery", którą wszyscy kiedyś podziwiali za prawdziwy optymizm i zaskakująco dobre podejście do życia...
Dalej wbijałam w nich puste i ponure spojrzenie, czekając aż to się wreszcie skończy. Niczego nie ruszyłam ze stołu, ponieważ nie mogę niczego jeść... Nie mogę i tyle. Dlaczego? Niech innych to nie interesuje. Dopiero dostrzegłam również patrzącą tępo na innych Mell. Podeszła do niej Rose i krótko rozmawiały, gdy "nagle" wpadła Bloody Mary sprowadzając na nas deszcz krwi. Stałam pod drzewem, więc byłam sucha i dalej udawałam cień, obserwując wszystko i wszystkich jak to mam w zwyczaju. Zaczęło się robić nienaturalnie ciemno, ale ja wiedziałam doskonale, co się stało. Bloody ma zamiar nas nękać... Ale się boję. Phi! Ciekawe co idiotycznego wymyśliła tym razem? Pojawiła się "Pani Zła", która po chwili warknęła:
- Nie gapić się tak, bo oślepię!
Co jeszcze? Oczekuje paparatzzi? Grrr... Nienawidzę takich lalusi. Wtedy Octavis wzbił się dzielnie w powietrze mówiąc:
- Czemu zakłócasz nasz bal?!
- A z różnych powodów - zaśmiała się "złowieszczo", myśląc, że w ten sposób stanie się "fajna". Tak naprawdę, to chce tylko zwrócić na siebie uwagę - Chcesz coś dodać Alfiku?!
Zmierzyła go wzrokiem. Użyła zaklęcia oślepiającego, ale Luke wcześniej, przed balem kazał nam wypić jakiś eliksir, ale ja na to odmówiłam, będąc odporna na takie uroki.
- Hmm... - odwróciła się Bloody - Mam dziś wielką żądzę krwi... Fajnie jest zakłócać to wasze przyjęcie - machnęła łapą nonszalancko.
- Jak należysz do watahy powinnaś chociaż tutaj być jak każdy tutaj zebrany wilk! - zawarczał z gniewem Alfa - Nie bójcie jej się!
Mary wyglądała na naprawdę wściekłą.
- Nie chcecie mnie tu to nie! - rzuciła odchodząc i gotując się ze złości. Widziałam po jej oczach, że ma jeszcze jakiś "niecny" plan zemsty. To był chyba najlepszy moment dla mnie by się "ulotnić", ponieważ miałam dosyć patrzenia na te szczęście, a po za tym zaczęło mi się od tego robić trochę niedobrze... Odeszłam od stołu i zmierzałam w stronę swojej jaskini zagłębiając się w mroku nocy. W końcu powoli dotarłam do siebie i zatrzymałam się przy wejściu. 
Uniosłam łeb, by spojrzeć w niebo. Srebrne gwiazdy tańczyły na w rytm powolnej, smutnej melodii, której nikt nigdy nie usłyszał. Zaczęłam szukać gwiazdozbiorów, lecz natychmiast przerwałam, by nie wspominać przeszłości, ani tym bardziej "mojej przyjaciółki", która opuściła mnie bez słowa. Rozzłoszczona sama na siebie poszłam do jaskini, ułożyłam się do snu i po kilku chwilach otoczona w delikatnym świetle księżyca, zmęczona wspomnieniami zasnęłam, otoczona nową melodią, która idealnie pasowała do księżycowego tańca...

<Piszcie dalej o balu, ale Kazumy już tam nie będzie, z góry mówię.>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz