-Ej...Siostrzyczko....?Jesteś tam?-spytałam,ale odpowiedziało mi tylko echo...jakimś dziwnym sposobem wywnioskowałam,że Lia siedzi w kącie.Nie myliłam się.Podeszłam do niej i szturchnęłam ją łapą.
-Ilyana?To ty?Żyjesz?Czy...nie?-zapytałam.Siostra otrząsnęła się i odparła:
-Rose?!Myślałam,że nie żyjesz!Wiesz...cała wataha chyba pomarła-
-Na pewno pomarła!Ale matka powiedziała,że jesteśmy inne niż wszyscy...I tata za to żyje....tylko ten PRAWDZIWY,nie ten co był niby dotychczas....-ciągle poprawiałam fryzurę,w nadziei,że w końcu będę wyglądała oszałamiająco.Mam nadzieję,że nikt z tego powodu nie wziął mnie za wariatkę....
Ilyana nie odpowiedziała.Zapłakała kryształowymi łzami i wybiegła z jaskini.Cała ona-liczyłam,że przytuli się do mnie i może coś porobimy,a ona pobiegła nie wiadomo gdzie....Powinna się cieszyć,że ją odnalazłam!Ale nie mogłam czuć do niej złości.W moim sercu było za dużo optymizmu.Zdziwiona zatrzepotałam rzęsami i przechyliłam głowę.Przejrzałam się w malutkim kryształku lodu.
-Jeszcze troszkę tu potrafię i...pięknie!-ups.Powiedziałam to na głos.Mam nadzieję,że ten basior nie wziął mnie za wariatkę.Obróciłam się do niego i uśmiechnęłam.
-Mogłabym dołączyć do tej watahy?Teraz muszę trzymać się siostry.A poza tym...słodko tu-zachichotałam.
<Emmet?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz