Uwielbiałam cieszyć się czyimś szczęściem.Uśmiechnęłam się radośnie,po czym powiedziałam:
-Chodźmy gdzieś na spacer.Już nie musisz uciekać gdy jest ciemno-zaśmiałam się.
-Możemy obejrzeć zachód słońca.To takie romantyczne-westchnęłam.Ups.Znów powiedziałam kilka słów za dużo.Eh...nie mogłam się powstrzymać?!Trudno.Odchrząknęłam,spojrzałam na Ziemię i poprawiłam fryzurę.
-Możemy-odpowiedział.Być może uznał mnie za wariatkę,ale po prostu...taka już jestem.
-Wiesz co?Ja też mam pewien sekret...nie wiem kto jest naprawdę moim ojcem.
-Nic z tym nie robisz?-spytał zdziwiony.
-Po co?Żyję z dnia na dzień.A jeśli czekała by na mnie niemiła niespodzianka?-uśmiechnęłam się i pobiegłam przed siebie.Obejrzałam się i krzyknęłam:
-Na pewno mnie nie dogonisz!
<Emmet?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz