- Lubię Cię - wyszeptałam mu do ucha.
Potarliśmy się nosami *.
Nagle pociągnął mnie za łapę w pewne miejsce.
- Gdzie mnie prowadzisz grubasie? - zadrwiłam.
- W miejsce dla niedobrych waderek - zaśmiał się.
Wprowadził mnie w jakiś środek góry . Było tam pięknie ! Kolorowe diamenty świeciły , niczym jedyna świeca w odmętach czeluści. Były wszędzie ! W górze było by ciemno jak w piekle , ale tu drogę oświetlały kamienie. Potem naszym oczom ukazał się inny gatunek tych diamentów , które świecił na kolor różowy. Szliśmy sobie różową ścieżką. Na jej końcu był kamienny stół. Na niej były wszystkie najlepsze przysmaki. Żeberka , króliki i inne smakołyki. Wysunął mi marmurowe krzesełko z pod stołu. Usiadłam na nim i zaczęliśmy jeść śniadanie/obiad. Swift cały czas , mnie podrywał niczym małe szczenię. Uśmiechałam się przy każdym Jego tekście . Potem zrobił coś co stało się najdziwniejszą i najwspanialszą chwilą w moim życiu.
<Swiftkill?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz