wtorek, 26 sierpnia 2014

Od Kazumy - "Nikt nie jest święty, a na pewno nie ja cz.3" (cd. chętny)

"Samotność to dar dla wilków cierpliwych i inteligentnych"
Wędrowałam samotnie przez kilka dobrych miesięcy. Żyło się dobrze, a samotność wcale mi nie dokuczała, wręcz przeciwnie. Było całkiem przyjemnie czuć, że nikogo nie ma w pobliżu, kto przeszkodziłby mi w słuchaniu głuchej ciszy. Ptaki nawet bały się odezwać, bo od razu odlatywały ze strachu ode mnie, wiedząc do czego jestem zdolna. Dobrze im tak. Nawet wszelkie robactwo czuło przede mną szczególną trwogę. Jedyna rzecz, która mi towarzyszyła, to wiatr. Raz delikatny, raz tak silny, że ujść nie można było. 
Niestety moje zadowolenie przerwało pojawienie się w okolicy okropnego zapachu innych wilków, którego nie czułam tak dawno. Przystanęłam i nasłuchiwałam. Cisza. Zaczęłam iść powoli dalej przed siebie, myśląc z satysfakcją, że pewnie na nikogo się nie natknę. Niestety ale moje obawy spełniły się... Wyczułam dokładnie zapach kogoś obcego. Wilka, a nawet może wielu. Potem do mnie dotarło, że skoro czuję tyle zapachów na raz, to być może jestem na terenie jakiejś durnej wataszki, których wręcz nie znoszę. Wierzą tam w magię przyjaźni, nadzieję miłości i inne takie bzdety. To naprawdę żałosne...
Nie czułam strachu ani trwogi przed nieznanym, więc szłam dalej, mając gdzieś, to że tutaj są inne wilki. Poczułam, że ktoś się na mnie bezczelnie gapi od tyłu. Nie ważne kto to był, i tak nie zamierzam z "tym" rozmawiać. Powoli (jak to mam w zwyczaju, bo nigdy nigdzie mi się nie śpieszy, bo po co) obróciłam się za siebie, by zobaczyć natrętnego obserwatora.

<c.d. chętny? Kazuma nie zamierza w każdym razie z tb rozmawiać i nie zgodzi się na dołączenie do watahy, z góry mówię. ;p>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz