Postanowiłam wrócić do domu. Za dużo czasu byłam sama. Brakowało mi rodziny. Im byłam bliżej domu,tym większe ogarniały mnie wątpliwości. Najpierw poszłam do Alfy.
-Halo?!-krzyknęłam w głąb jaskini.-Chyba nikogo nie ma...
-Spirit?! Czy to ty?!-wrzasnął Octavius z głębi jaskini.-Chodź do kuchni!
Weszłam,co zrobiłam niechętnie. Na widok Alfy padłam na podłogę ze śmiechu. Stał na dwóch łapach. Jedną tylną mył podłogę. Przednią zamiatał,a drugą smażył omlety. Minę miał jakąś taką...Nie wiem jak to opisać. Na sobie miał fartuszek z napisem,,Hells kitchen-piekielna kuchnia".
-Wiesz gdzie Luke?-zapytałam kiedy już się opanowałam.
-Przy rzece.
-Dzięki!-powęszyłam trochę.-Coś się pali?
-Moje omlety!!!!!!-wrzasnął Octav.
Ruszyłam do Luka. Przyszłam w chwili gdy jakaś wadera go pocałowała. Myślałam,że wybuchnę.
-Ty durniu! Ja cię kochałam i ufałam! Nie mogłam już wytrzymać bez ciebie,a kiedy wracam ty całujesz dziewczyny na lewo i prawo! Jak mnie nie ma masz inną na oku! AAAAAAAAAA!!!!!!
Z nieba zaczął padać krwisty deszcz. Czerwona błyskawica uderzyła Luka,który nieprzytomny osunął się na ziemię,a wadera uciekła. Padłam wyczerpana na ziemię.
Obudziłam się w szpitalu. Rozejrzałam dookoła i zauważyłam,że Luke jest już przytomny i koło niego stoją dzieci Chciał do mnie podejść.
-Zostaw mnie!!!! Zdrajco!!! Zostaw też moje dzieci!!!-darłam się tak,że zbiegła się wataha.
-Zostawcie nas samych proszę...-odezwał się Luke.-Spirit... Opowiem ci wszystko w Języku Śmierci,a w nim nie wolno kłamać-spłoniesz żywcem. Wysłuchasz mnie?-kiwnęłam twierdząco głową i zaczął opowieść:
-Kiedy odeszłaś,poszedłem do dzieci. Wyjaśniłem im wszystko i poszły cię szukać. Nic jednak nie znalazły. Zajmowałem się wszystkim. Jednak nie dawałem rady. Potem pojawiła się Kartrada. Pomagała mi. Polubiłem ją,lecz to ty zajmowałaś moje serce. Nie wiedziałem,że się we mnie zakochała....-po chwili milczenia dodał.-Spirit,ty uparta dziewczyno,kiedy zrozumiesz,że to właśnie ciebie kocham?
-Wybacz mi Luke....-szepnęłam.
-Zawsze-rzekł i mnie pocałował.
Wyleczyłam go z ran. I wszystko wszystko było dobrze. Do dnia,w którym znalazłam smocze jajo....
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz