wtorek, 21 października 2014

Od Vapper ''Człowiek wilkołak cz 1'' (cd.Pesuto,Silver)

Byłam w central parku w Nowym Yorku. Miałam skórzany kaptur z jasno fioletowymi detalami i mocno podkreślone szmaragdowe oczy i bladą cerę. Długo płaszcz , sięgał mi do kostek , a buty do kolan wyglądały perfekcyjnie.

Przechodziłam obok śliniącej się pary na ławce. Przestali się całować , jak tamtędy przechodziłam , pstryknęłam palcami. Na to moja długa peleryna z tyłu została kołoszona w podmuchach wiatru. Para się mnie przeraziła i powoli wycofała. Jak lubię straszyć ziemskie istoty! Park wyglądał ciemno. Przelatywało nade mną pełno kruków. Okryłam się peleryną i szłam wąską alejką. Latarnie , wypalały się powoli. Gasiły się i zapalały , gasiły  i zapalały. Oczy mi błysnęły złowieszczo. Zaśpiewałam cicho moją piosenkę.
- ,,Musiałeś słyszeć że zawisła nad Millhaven klątwa
Tu w okolicy wiedzą o niej wszyscy
Syn Blake'a - Billy gdzieś zaginął
Nim go znaleźli tydzień minął
Utonął - w rozpacz wpadli jego bliscy
Był płacz i skargi do Maryi
Bo chłopak kamień miał u szyi
Tra la la tra la la la...
Nie znasz dnia ani godziny - tylko Bóg je zna!'' - zaśpiewałam  pełnymi emocjami.
Przechodziłam koło fontanny. Z buzi ''żabek'' i ''aniołków'' płynęła szybko woda.
Wskoczyłam obok największego anioła w centrum fontanny.
- ,,Millhaven było w szoku, ludzie z domu wyjść się bali
Wciąż wymyślano hipotezy nowe
Ucichło wszystko - dobry Boże -
Ucichło jakby uciął nożem
Gdy znalazł ktoś Handymana ściętą głowę
W fontannie miejskiej się pluskała
Lecz nigdy nie wykryto ciała
Tra la la tra la la la...
Nie znasz dnia ani godziny - tylko Bóg je zna!'' - pogładziłam aniołka po brodzie i zeskoczyłam z fontanny. Płaszcz miałam trochę mokry , ale nic nie szkodzi.
Na końcu alejki zobaczyłam jakąś postać. Patrzyła się na mnie. Nikt mi nie podskoczy!
- ,,Nazwano mnie pomiotem diabła i przekleństwem miasta!
A to Millhaven mnie przyniosło pecha
Nie brzydkie oczy mam zielony
I jasne włosy rozpuszczone
I ładne usta kiedy się uśmiecham
Padnijcie wszyscy na kolana!
Najprostszą drogę znam do Pana!
Tra la la tra la la la...
Nie znasz dnia ani godziny - tylko Bóg je zna! ''- szłam szybko w kierunku postaci.
Mój głos był wyostrzony i gniewny.
Postacią tą był chłopak. Moje usta uśmiechnęły się szyderczo , otworzyłam szmaragdowe oczy, i zdjęłam kaptur. Jasne włosy opadły mi na piękny płaszcz. Chłopak zerwał się z miejsca i wbiegł za drzewa.
- Czekaj! - krzyknęłam.
Pobiegłam za nim. Wszedł za drzewo , poszłam tam. Zobaczyłam tam wilka.
- Pesuto! - wyszeptałam.
Chłopakiem , tym był Pesuto. Próbował zrobić się niewidzialny , ale było za późno.
Pstryknęłam palcami i zmieniłam się w Vapper , wilka.
- Prześladujesz mnie jeszcze?! - przekręcił oczyma.
- Nie. Ja nie jestem przynajmniej satanistką! - zadrwiłam.
- Ahe , a ta piosenka? - wyraźnie nie chciał ze mną dyskutować.
- Ta piosenka jest moim odbiciem we wnętrzu. Mogę byc gdzie chcę i chodzić gdzie chcę. Nie jak ktoś mnie obraża - popatrzyłam na niego z pełną powagą.
Zmarkotniał trochę.
- Nikt mnie nie docenia. Tak naprawdę jestem wszystkim. Nikt nigdy mnie nie polubił , wolę być więc sama - oburzyłam się i wyszłam zza drzewa znowu zmieniając się w człowieka.
Odeszłam. Zrobiło się bardzo zimno , a on nawet nic nie pisnął słówkiem! Strata czasu na zdobycie serca basiora, który w ogóle nie odwdzięcza uczuć i nie trzeba się trudzić. Central Par wydał mi się inny. Nie słodkie i piękne miejsce do spacerów , tylko szkaradne i szare pustkowie. W centrum parku było duży pagórek. Weszłam na niego rzeźbiąc za mną ''wydeptany'' szlak. Usiadłam na samej górze pagórka i spoglądałam na nigdy nie śpiące miasto. Usłyszałam za mną szelest. Za plecami stał kolejny ''chłopczyna'', o wiele przystojniejszy od niejakiego Pesuto.
<Pesuto?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz