sobota, 11 października 2014

Od Kazumy "Władca Mroku cz.2"

- No wreszcie jesteś! - powiedział Valto dramatycznie.
- No to czego ode mnie chcesz? - warknęłam, by mieć to jak najszybciej z głowy.
- Chcę żebyś pomogła w...
- No to już wiem! Ale od czego mam zacząć, Kurduplu?! - wrzasnęłam zniecierpliwiona jego proroczym gadaniem.
- Co proszę? - zapytał zdumiony.
- Dobrze usłyszałeś, po prostu chcę wiedzieć, od czego zacząć! Nie mam najmniejszego pojęcia, gdzież jest ten Żółty Rzyg! - syknęłam rozdrażniona.
- Obrażasz boga...
- No i?
- No i to, że możesz stracić swoją nagrodę... - mruknął.
- Ale i tak cię będę nazywać Kurduplem.
- Zgoda... - westchnął przeciągle, zupełnie, jakby nie miał już dla mnie siły - ...ale Białego Kła zostaw w spokoju.
- Spoko, KURDUPLU.
- Musimy się przenieść do Wymiaru Królestwa Mroku.
- Jak niby?
- Za pomocą jednej z twoich zdolności. - wyjaśnił.
- Spoko... Ale niby jak? - burknęłam coraz bardziej zła.
- Wyobraź sobie ciemność. I coś co cię przeraża.
- Hm... Różowego Kucyka Pony w cukierkowej kiecce?
- Co to takiego? - zapytał zaintrygowany, myśląc że to jakiś potwór. A niby nie?
- Nie ważne...
Wyobraziłam sobie tego kucyka, otoczonego aurą mroku. Szczerze? Gdy ten głupi kucyk Pony jest otoczony aurą mroku, a nie przyjaźni i przesadnej słodkości, mniej się go boję. Nagle poczułam uderzająco lodowatą bryzę powietrza na skórze, aż włoski mi się zjeżyły na karku, zawirowanie w żołądku i uczucie, jakbym pływała w zimnej wodzie.
Gdy to już to wszystko ustało, otworzyłam oczy. Obok mnie stał wysoki niebieskowłosy mężczyzna z granatowymi tęczówkami. Ubany był również na niebiesko, lecz na jego szyi wyróżniał się różowy amulet. To chyba ten durny Kurdupel. Ja także byłam w ludzkim wcieleniu. Spojrzał na mnie zszokowany z otwartymi ustami: wpatrywał się jak zaczarowany. Widząc to, po chwili powiedziałam oschle:
- Na co się lampisz, Kurduplu?
Wtedy już się ogarnął, bo się zorientował, że ja to ja, a nie inna "lasencja". Przewróciłam oczyma.
Rozejrzałam się dookoła. Byliśmy w całkowicie innym miejscu: w tym miejscu było całkowicie ciemno i mroczno. Gdzie nie spojrzeć, wszędzie była gęsta jak mleko mgła. Świecił biały jak śnieg i lśniący jak srebro księżyc, wszystko inne otaczające nas czarno-szare. Rosły tam drzewa bez liści, które były porośnięte mchem i innymi tego typu roślinami. Zauważyłam, że czasami te dziwne drzewa pojawiały się i znikały. Dotknęłam jednego. Poczułam szorstką korę, zimną od tutejszego klimatu. Wyglądało na normalne, lecz po kilku sekundach zniknęło i zmaterializowało się kawałek obok.
Spojrzałam w drugi bok. Na drzewie siedziała jakaś dziwna dziewczynka. Jej oczy świeciły w ciemnościach, zupełnie jak innych wilków. Patrzyła gdzieś przed siebie, nie zwracając na nas uwagi. Włosy miała kruczoczarne, ale reszta jej ciała rozmywała się we mgle. Spojrzała na nas, po czym zniknęła, a raczej rozpłynęła się w powietrzu, w tak samo tajemniczy sposób, jak tutejsze drzewa. Hm... Trochę to dziwne. Valto wyglądał na naprawdę przerażonego: trząsł się okropnie, zupełnie jak mała chihuahua.
Usłyszałam w oddali wycie jakiegoś wilka. Popatrzyłam w stronę, z której dobiegał głos. Przez ułamek sekundy widziałam zniekształconego wilka daleko za krzakami. To jeszcze bardziej wystraszyło mojego towarzysza.
- Hej, Kurduplu, tylko się nie zsikaj! - zaśmiałam się wrednie.
- To wcale nie jest śmieszne... - mruknął zawstydzony.
- Wiesz co?... Może pora na wymyślenie jakiegoś planu?
- Racja. Masz jakiś pomysł? - zapytał.
- Hm... Nie wiesz przypadkiem gdzie jest ten "bóg"? - zadałam to pytanie wywracając oczami, nadal nie wierząc, co ja tutaj w ogóle robię i czemu im pomagam.
- Nie za bardzo... Ale z tego co udało mi się dowiedzieć, to tutaj jest tylko jeden budynek. Może tam zobaczymy?
- Możemy, ale gdzie on jest?
- Tego nie wiem...
- Eh... - westchnęłam. Żadnego pożytku z niego nie ma. Tylko gada, poucza i nic więcej.
Uniosłam się delikatnie w powietrze i rozejrzałam się po okolicy. Nie było praktycznie nic więcej widać oprócz mgły. Postanowiłam użyć jednego zaklęcia. Mgła tylko na chwilę się rozwiała, ale to mi wystarczyło, aby zlokalizować położenie budynku. Była to stara, zniszczona rezydencja, równie mroczna jak wszystko inne, pasująca do tego terenu jak ulał, bo czegoż innego można było się spodziewać? Powróciłam na ziemię i oznajmiłam:
- Na północy jest jakiś dom. Możemy tam zobaczyć.
- W porządku... A jak daleko to jest? - powiedział z trwogą.
- Jakieś 27 godzinek drogi?...
- Co?! Zostanie nam wtedy... - zaczął liczyć na palcach. Jak skończył to się trochę uspokoił - ...10 godzin. Wliczyłaś w to jakieś przeszkody, typu góry?
- Nie ma gór.
- Aha... A jeziora i bagna i inne takie? - zmartwił się.
- Tak.
- To w porządku. Mam nadzieję, że nie spotkają nas jakieś inne przygody... - mruknął.
- Nie przesadzaj trzęsiportku...
- Nie jestem "trzęsiportkiem"! - powiedział z wyrzutem. Wtem nietoperze poderwały się do lotu po czarnym niebie, a Valto z przeraźliwym wrzaskiem przytulił się do mnie. To była już lekka przesada...
- Kurduplu... - warknęłam, po czym on na mnie spojrzał i dopiero po chwili się zorientował o swoim wyczynie. Z rumieńcem na twarzy puścił mnie i powiedział, zmieniając temat:
- No to idziemy!

<C.D.N.>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz