
- Tato co tu robisz?! - ze zdziwienia opuściłam igłę na ziemię.
- Witaj ponownie córko. Jako zastępca alfy , z naszej watahy , musisz stanąć na wyższej randze w naszej watasze. Syn alfy chce się z tobą widzieć. Możesz być jego partnerką i zyskać szacunek rodzinie. Ten sam książę ziemi! - zawył aż.
- CO?! Ja na razie nie chcę się z nikim wiązać! - krzyknęłam.
- Ale musisz. Wracamy do naszej watahy. - zawarczał.
- NIE! NIE CHCĘ! - uciekłam z tamtego miejsca.
Biegłam przez zielony las. W końcu usiadłam pod jakimś drzewem i zaczęłam głośno dyszeć. Znowu przede mną pojawił się mój ojciec.
- Ojcze! Proszę , nie! - powstrzymałam łzy.
- Musisz! - warknął.
- Nie liczy się dla ciebie uczucia , i szczęście córki! Chcesz być tylko najpotężniejszy! - krzyknęłam nie kryjąc wielkiego rozczarowania i pogardzie na lekkomyślnym ojcu.
- Nie, idziemy - wziął mnie za łapę.
Nagle zza krzaków wyleciał Nick.
<Nick?ale najpierw mnie nie ratuj>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz