niedziela, 12 października 2014

Od Kazumy "Władca Mroku cz.3"

Po upływie około 15 godzin spokojnej drogi (jak dla mnie, ale nie koniecznie dla mojego towarzysza), Kurdupel oznajmił:
- Że też ty niczego się nie boisz! Jak ty to robisz?!
Spojrzałam na niego z kamienną twarzą, po czym rzekłam:
- A czego mam się niby bać?
- No na przykład tych drzew... Są, a potem ich nie ma. Tych różnych stworów. Tych roślin, które chciały nas zjeść. Tych dziwnych głosów i śmiechów dochodzących ze wszystkich stron...
- Po prostu ja tak mam.
- Jesteś wyprana z uczuć. - podsumował.
- Tak, prawie ze wszystkich. Zostały mi z emocji tylko: gniew, złość, zazdrość... I inne takie.
- Dlaczego? - zapytał zatroskany.
- Nie ważne, nie powinno cię to obchodzić.
- Aha... - przerwał, a potem wrzasnął z oczami okrągłymi jak spodki:
- KAZUMA!!!
- Co? - mruknęłam już znudzona jego ciągłym strachem, nawet przed rzeczami tak naprawdę błahymi.
- Za tobą... - wyjąkał. Powoli się odwróciłam. Stał za mną jakiś dziwny stwór. Był kilkakrotnie ode mnie wyższy, miał chyba blisko stu czerwonych ślep patrzących w moją stronę. Nogi wyglądały jak kraba, usta jak krakena, które otwierały się i zamykały jak u ryby, ściekała po nich krew wyglądając na świeżą, a w nich rzędy ostrych jak brzytwa rekinich zębów przystosowanych do szybkiego gryzienia ofiar. Ciało miał tłuste i obślizgłe, lecz twarde. Śmierdział niewyobrażalnie, więc zatkałam nos palcami i powiedziałam:
- Kiedy ty ostatnio myłeś zęby?
Na to "to coś" ryknęło w moją stronę niczym dinozaur plując przy tym swoją obślizgłą śliną. Fuuu... Byłam cała od tego mokra... Co za niewychowane stworzenie...
- Czyli sobie spokojnie nie pogadamy, co? Mogłam przecież zaprosić na herbatkę i herbatnika i byśmy sobie żyli w zgodzie... Jak nie, to nie.
Z gęby wysunął się długi trójkątny język owijając się dookoła całego ciała Kurdupla, który darł się jak zwykle w Niebogłosy. Wtedy w mojej dłoni pojawił się szeroki miecz ze srebrnym ostrzem w czarnej zdobionej oprawie z zielonymi wzorami. Ślina z mojego ciała całkowicie zniknęła, a ja rzuciłam się na stwora z mieczem.
Najpierw odcięłam mu język, tak że Kurdupel upadł na ziemię i jęknął z bólu. Ja obiegłam go dookoła po czym spowrotem stanęłam przez nim i czekałam aż upadnie, ponieważ przecięłam go w mgnieniu oka na pól. Moje oczekiwania spełniły się w tafli czarnej atramentowej krwi potwora, po czym zza krzaków wybiegły mgliste, czarne stworzenia, które w zabójczym tempie pożerały "to coś", nie przejmując się mną i roztrzęsionym Kurduplem. Miecz zniknął. Nie zamierzałam dłużej zwlekać, więc zwróciłam się do niebieskowłosego, już idąc dalej:
- Chodź, idziemy.
Chłopak od razu zerwał się z ziemi bez słowa i pobiegł za mną, dziękując nieustannie, za "uratowanie mu życia".
********
Kilka kolejnych godzin później, okazało się, że podróż potrwa jeszcze trochę dłużej, niż z początku myśleliśmy. Kurdupel nagle stanął jak wyryty i mruknął spięty:
- Mam złe przeczucia...
- To znaczy?
Patrzył w stronę już widocznego w oddali domu, którego rozświetlał księżyc. Stał jakieś trzy kilometry od nas.
- To byłoby za proste, jakbyśmy mogli tak po prostu do niego wejść. Coś jeszcze powinno go pilnować...
- Wiesz co, Valto? Po raz pierwszy przyznam ci rację. - powiedziałam w zamyśleniu. Ucieszył się chyba, że nazwałam go po imieniu - Ale co to może być?...
- Nie wiem... Może kolejny potwór?
- Może... Ale to i równie dobrze może być coś całkowicie innego. Wiemy tylko tyle, że to na pewno pułapka. - odparłam.
- Sprawdzimy, co to?
- Ty idź, jak taki mądry. - prychnęłam.
- Myślałem że mamy inny pomysł... - westchnął zawiedziony.
- No, mamy inny pomysł.
- Jaki? - ucieszył się.
- Ja cię tam rzucę, a jeżeli coś cię zje, albo rozszarpie na strzępy, będzie to oznaczało, że coś tam jest.
- Ha, ha, ha. - zaśmiał się ironicznym śmiechem. Wyglądało, że naprawdę myślał, że ja mówię naprawdę. No i dobrze. Niech się boi.
Wtedy w mojej dłoni pojawił się czarny lśniący łuk z błyszczącymi zielonymi strzałami. Lewą ręką chwyciłam rękojeść, a prawą strzałę i naciągnęłam cięciwę. Puściłam strzałę, która ze świstem poleciała w dal. W czasie lotu przeobraziła się w najprawdziwszy złoty ogień, rozświetlając linię strzału. Pod koniec odbiła się od czegoś, czego z początku nie zauważyliśmy, co po chwili mruknęło i podniosło się wyrywając drzewa i ziemię, którymi miał porośnięte całe plecy. Musiał tam leżeć chyba przez wieki. Było to dużo większe niż poprzedni potwór, bo rosło, rosło i rosło...
Gdy już całkowicie wstało, uniosło wysoko swój łeb, umieszczony na długiej szyi i otworzyło swoją paszczę. Rozwinęło równie olbrzymie skrzydła i pomachało nimi, po czym zwinęło. To był smok. Cały czarny, taki szlachetny... Po prostu jednym słowem: piękny. Sama się dziwię, że to powiem, ale: nie chcę tego zabijać, ale jestem zmuszona. Od zawsze interesowałam się w głębi duszy smokami i ich tajemniczością. Najrzadsze i najsilniejsze były właśnie czarne olbrzymy, zwane "Posłańcami Mroku". Wcześniej nie rozumiałam dlaczego tak się nazywają, ale teraz chyba już się domyślam...
Smok opuścił głowę, by zobaczyć, kto go zbudził ze snu i wtedy dostrzegł nas. To będzie dużo trudniejszy przeciwnik niż "to coś", co już spotkaliśmy wcześniej na swojej drodze. Cały jest porośniętymi niemal niezniszczalnymi łuskami, które przetrwają nawet najsilniejszy atak. Po za tym patrząc na budowę jego ciała, stwierdzam, że jest dobry w lataniu, jak i jest bardzo szybki, sprytny i piekielnie inteligentny. Niełatwo go przechytrzymy...
- Valto, uważaj! - wrzasnęłam do sztywnego ze strachu mężczyzny. Nie ruszył się nadal, więc użyłam zaklęcia, dzięki któremu unikniemy ataku. Smok zionął prosto na nas wielką falą niszczycielskiego ognia. Na szczęście lśniąca kula obronna wytrzymała atak.
- Może chociaż raz się wykażesz?! - krzyknęłam już naprawdę wściekła do niego. Spojrzał na mnie.
- Postaram się...
Wtedy smok zaczął drapać kulę, ostrymi i twardymi jak stal, chcąc się do nas dostać.
- Nie można tej kuli jakoś przemieścić? - zapytał Valto.
- Nie.
- Znasz się na smokach?
- Trochę... - burknęłam niezadowolona, że to przed nim przyznałam.
- Miałaś już kiedyś z nimi do czynienia?
- Chyba tylko raz. A ty?
- Ja przy nich pracowałem, wiem o nich całkiem sporo. Walczyłem kiedyś z tymi groźniejszymi.
- A z "Posłańcem Mroku"?
- Jeszcze nie, ale zaraz będę. - uśmiechnął się słabo. Nie za bardzo mu wierzyłam w to, że jest lub był Łowcą Smoków. Chociaż... Ma przecież może nawet z tysiąc lat, więc mógł przez ten czas naprawdę wiele zrobić lub się zmienić.
- No fakt. Masz już jakiś pomysł? Długo tak nie wytrzymam. - powiedziałam utrzymując wciąż kulę obronną.
- Chyba tak...
- Co jest ci potrzebne?
- Ten łuk, który masz, dzidę...
- Dzidę? Po co ci ona? - zdziwiłam się trochę.
- Zobaczysz... - mruknął tajemniczo.
- Mocną, wielką sieć, ale nie teraz, tylko wtedy kiedy ci powiem. Linę, również bardzo wytrzymałą, jak możesz, to niezniszczalną. Tarcza i zbroja ognioodporna. Dla nas obu.
- Miecze też?
- Mogą być.
Wyczarowałam mu wszystko co potrzebuje, po czym powiedziałam:
- To jaki w końcu mamy plan?

<C.D.N.>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz