Mgła unosiła się nad ziemią, niczym tren jakiejś bardzo zagubionej Panny Młodej. Nie patrzyłam, gdzie stąpam, było mi to obojętne.
Jak zwykle, w Mrocznym Lesie panowała cisza. Nie było ptaków, a wiatr nie miał ochoty szumieć, gdzieś w górze wśród koron drzew. Słyszałam tylko swój oddech i trzask gałęzi, kiedy moje łapy nieostrożnie przyciskały je do ziemi i łamały.
Ale ja nie chciałam być sama.
- Zu'u dreh ni orin mindok waan rok tul lorot do zey
Ont rok gaav onboard tol unforgiving delah
Zu'u mahraal tol rok fod hond tiid
Zeim krah sadon feyl ahrk hiim lokluv. - nuciłam piosenkę, której kiedyś nauczyła mnie matka.
Byłam sama. Zawsze byłam, jestem i będę. Od rozmowy z Morganem coś we mnie pękło.
Nie miałam ochoty, ani siły żyć. Nikt mnie nie powstrzymywał. Nic mnie nie powstrzymywało. Byłam sama w Mrocznym Lesie. To był idealny moment.
Zaraz? Nikt mnie nie powstrzymywał? Nikt.
Oprócz Morgana.
<C.D.N/ Morgan, chyba że chcesz odpisać>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz