W zimie było ospałe,ale na wiosnę będzie świeciło pięknie i przyjaźnie. Lave jeszcze głęboko spał. Postanowiłam go nie budzić i poszłam na polowanie. Przechodziłam obok polany i napotkałam na swojej drodze wielką i olbrzymią topolę. Była z liśćmi, zieloniutkimi jak wiosenna trawka z rosą na wierzchu. W okół ogromnego drzewa , był roztopiony śnieg. To mnie zdziwiło bo wszystko w okół było zamarźnięte i zarazem ośnieżone. Zrobiłam krok do tyłu patrząc w górę topoli. Miała ona niezwykle gruby pień, wyglądała jak dąb , ale nim nie była. Nagle liście zaczęły zmieniać się na kolor niebieski i zaczęły świecić. Zasłoniłam oczy blaskiem liści drzew. Z ziemi zaczynał wyrastać jakiś wazon utkany z grubych korzeni topoli. Na nich stał przecudowny diadem:

Błyszczał niewinnie w słońcu. Wyglądało to jakby był dla mnie. Nagle zjawił się Lave.
<Lave?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz