czwartek, 2 października 2014

Od Dakoty ,,Jestem czy nie jestem cz 1''(cd.Moonlight)

Czułam się niemal samotna. Owszem , dołączyłam do watahy brata ale tylko dlatego że był moim bratem. Tęskniłam za Roanną , i moimi innymi kumpelami. Żadna wadera w watasze ''nie była'' taka jak ja. Charakter miały różne ale , ja jestem inna. Postanowiłam że nikomu nie powiem gdzie się wybiorę. Wybiorę się do terenów mojej dawnej watahy. Jakoś trudno było mi się  uporać z opuszczeniem tych pięknych górskich szczytów , i krajobrazów. Poleciałam tam. Do naszej dawnej watahy dojdą wszyscy. Trzeba tylko podążą za uciekającym słońcem.
***
Byłam już na miejscu. Usiadłam na skalnej półce góry i wzięłam głęboki oddech. W dole widziałam tereny ojej dawnej i kochanej wataszki. Była mała , ale z pewnością lubiłam tam każdego. Zleciałam w dół. Położyłam się na jednym kamieniu , wśród różowych kwiatów koło jeziora.
Patrzyłam na zielone liście i igły trzymające się mocno , na drzewach . Na żabki kumkające w stawie i na piękny górski krajobraz.
Usłyszałam szelest. To były moje koleżanki !
Ripple :

Była żywiołową waderą , najbardziej ze wszystkich rzeczy na świecie uwielbiała wodę.
Charli :

Miła spokojna i zarazem silna wadera.
Glimmer :


Słodka , i wręcz przyciągająca basiory jak magnes.
- Co tu robisz złotko?! - zaczęła Glimmer.
- Nie mogłam się z wami rozstać - podbiegłam do nich.
- Jaka ty jesteś śliczna kochana! - zaniemówiła Glim.
- Mnie nie było tylko tydzień , i niby przez niego wyładniałam? Nie żartuj - zaśmiałam się.
- No ... Ale ktoś na pewno chce z tobą pogadać - puściła oczko Ripple , Charli.
- Kto? - zapytałam.
- Eeee...No nie wiem - podnieciła się Charli.
Nie oglądnęłam się i Charli szybko zawyła. Jej wycie doszło we wszystkie zakamarki watahy. Wiadomość ogłaszała natychmiastowe , zebranie się pozostałych wilków.
- Zaraz przyjdą? - zapytałam z entuzjazmem.
- Tak - dodała Ripple..
Zauważyłam że czegoś tu brakuje.
- Ejj... A gdzie jest Roanna? Powinna z wami być nie? - spojrzałam na nie piorunującym spojrzeniem.
Uśmiechy z ich ust zeszły. Charli miała łzy w oczach , Ripple nerwowo przegryzała wargę , a Glimmer gwizdała choć w ogóle jej to nie wychodziło.
- GDZIE ONA JEST !? - krzyknełam.
- Dakota... Bo...Ona nie żyje... - zaniemówiła Ripple.
- CO!?- nie wierzyłam co mi odpowiedziały.\
- W ten dzień jaki opuściłaś watahę , odbyło się polowanie . Na naszej łące , zawitało duże i opasłe Karibu. Przywędrowało z waszych terenów. Podczas polowania zaczęliśmy gonić zwierzynę. Karu miał dać ostatni uśmiercający cios w kark Karibu , ale nie wiem w ogóle co on zrobił. I tak był zamyślony , i nie zabił karibu. Jakby przegryzł szyję temu ssakowi , Roanna nie skończyła by pod kopytami rozjuszonego stada karibu... - zachlipała Charli.
Zaczęłam płakać. Był to moja koleżanka , od szczeniaka! Byłam zdruzgotana.
Nagle nadleciał alfa. Miał na imię Karu , jego czarne futro okrywało całą część jego ciała , a szare oczy nie mieniły się , były matowe. Zresztą , widział wszystko tak jak my.

- Dakota !- zawołał i prędko do mnie podbiegł.
- Nie zbliżaj się! - zagwizdałam.
Ustał w miejscu.
- Przez ciebie Roanna nie żyje! - wydarłam to z siebie.
Zjawił się kolejny basior. Był to Picallo. Mężny i dostojny , dowódca wojowników.
- Coś ty zrobił alfusiu?! Jakbyś nie był ospały jak mamut w śnieżycę , Roanna by była w świecie żywych ! - zwrócił się kpiąco do Karu.
Karu i Picallo strasznie się nie lubili. Picallo , miał zostać alfą ale okazało się że ma godnego rywala , i wygrał w głosowaniu na alfę dużą ilością głosów.
- Ale , to nie moja wina! - zakłopotał się.
- KONIEC!-wrzasnęła Glimmer.
- Nie rozmawiajmy akurat teraz o takich rzeczach. Dakota przyszła w odwiedziny a witamy ją marszem żałobnym! Dakota , wilki umierają codziennie. Koledzy,rodzina. I co z tego? Roanna nie trafiła na pewno byle gdzie i teraz nas słyszy. Cieszy się że miała tak cudownych przyjaciół! - powiedziała głośno Charli.
- Racja - przyznaliśmy z zaparciem.
Nastała cisza.
- Dakota , przerywając tę niezręczną sytuację chcę się ciebie spytać , że ja jako dowódca wojowników i beta , mogę zaprosić cię na wilczy bal? - zapytał mężnie Picallo.
- Ja...Ale ja tu nie mieszkam...Już nie mieszkam - odjęło mi mowę.
W Karu wyraźnie wstąpiła furia.
- Słucham!? - przerwał Karu.
- Zapraszam Dakotę , na bal - odwrócił się i przedrzeźniał go.
Zaczęli się bić.
- Co wy jesteście?! Szczeniaki czy dorosłe wilki!? - zakrzyczała Ripple.
Bójkę zobaczył stary Epislon i cztery inne omegi.
- Przestańcie! - oddzieliłam ich za pomocą magii światła.
- Nie chcę byście bili się o mnie. Lubię was obu.
W tej chwili nad nami zjawiła się Moonlight. Moja szwagierka. Była miła , dobroduszna i bardzo pomocna.
<Moonlight?>



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz